Podziel się:

Półwysep Nowej Muzyki - The Great Learning
Sejny, Wigry | 24-25.07.10

Wigierski Półwysep Nowej Muzyki miał w trakcie lipcowej odsłony trzy główne akcenty:

- Plenerowy koncert nowego zespołu polsko-litewskiego pod kierunkiem kompozytora Arturasa Bumšteinasa, w składzie Julia Kubica – skrzypce, Agnieszka Ryszczuk – flet, Kamil Szuszkiewicz – trąbka, Hubert Zemler – perkusja, Piotr Bukowski – gitara, na który niestety Waszemu korespondentowi nie udało się dotrzeć;

- Polską premierę (niemal) kompletnej wersji „The Great Learning” Corneliusa Cardew, zrealizowaną przez uczestników wigierskich warsztatów pod przewodnictwem kompozytora Nimy Gousheh i zaprezentowaną w sejneńskiej Synagodze;

- Niedzielny koncert finałowy w Wigrach, na którym najpierw Raphael Rogiński (gitara elektryczna) i Macio Moretti (perkusja) ukazali szeroki pejzaż amerykańskiej muzyki od indiańskich pieśni po Cage’a, a następnie zespół w składzie Celia Lu (śpiew), Nima Gousheh (gitara basowa), Raphael Rogiński, Macio Moretti, z towarzyszeniem chóru uczestników warsztatów, zagrał bluesowo-rockowe-punkowe aranżacje rewolucyjnych pieśni Corneliusa Cardew oraz innych wywrotowo-lewicowych songów.

„The Great Learning” w Sejnach zawierało paragrafy numer 1, 4, 5, 7 (z siedmiu ogółem) dzieła Cardew, na swój sposób opartego na tekstach Konfuncjusza. W warsztatach wzięło udział ponad 50 osób, głównie z Polski i Wielkiej Brytanii, ale były też osoby z Serbii i Izraela. Przestrzeń Synagogi zaaranżowana została zasadniczo z myślą o wykonawcach, przemieszczających się w miarę przebiegu performansu, słuchacze zaś odnajdywali dla siebie dogodne miejsca. W pierwszej części, najbardziej statycznej, z powtarzanymi monodeklamacjami, minimalistycznymi klawiszami, delikatnymi solami gwizdków i fujarek, wykonawców dręczyła chyba jeszcze trema. W część kolejną, rozpoczętą kanonadami walenia w poduszki, wkradło się trochę chaosu, jednak miała ona swoją moc. Następnie przekształciła się ona w punktualistyczny, selektywny dźwiękowy pejzaż, który wypadł świetnie, by po chwili pogrążyć się w hałaśliwej improwizacji. Kolejne części stały się jednym strumieniem. O ile choreograficzne pomysły Cardew były nieco pretensjonalne, to wokalne interakcje między dwójką śpiewaków w rogu Synagogi a resztą wykonawców operujących w jej centrum rozwijały się świetnie. Finał to transowa, medytacyjna gra głosów w Synagodze, która wówczas przypominała już saunę. Paradoksalnie, choć wykonawcy stopniowo oderwali się od zewnętrznych bodźców, występ trwał 3,5 godziny, czyli o ok. godzinę krócej, niż planowano.

Niedzielny, plenerowy koncert w Wigrach rozpoczął duet Rogiński/ Moretti. Ich Cage Blues, czyli aranżacje muzyki amerykańskiej, korzennej, tradycyjnej i awangardowej (m.in tytułowy Cage, Moondog, Lou Harisson) ukazywały przede wszystkim Raphaela i Macia – i bardzo dobrze. Jednak tę muzykę trudno było w pełni odebrać w wakacyjnej atmosferze. Choć najmłodsi odbiorcy koncertu poradzili sobie z nią doskonale… Po chwili do Raphaela i Macia dołączyli Celia Lu, Nima Gousheh oraz chór – nastał czas Revolutionary Songs. Lewackie songi Cardew nabrały niemal punkowego oblicza (przy „Smash the Social Contract” pomyślałem o Citizen Fish), usłyszeliśmy też m.in. utwór Victora Jary, Brechta, irańską pieśń w generalnie dynamicznych, wyrazistych aranżacjach, oraz na koniec Warszawiankę zaśpiewaną przez nie znającą słowa po polsku, pochodzącą z Tajwanu Lu. W swej prowokacyjnej przebojowości koncert przypomniał ideę warszawskiego festiwalu „The Song Is (for) You”. Rogiński i Moretti, choć pozornie na drugim planie, ukradli jednak moim zdaniem całe szoł – to ich kapitalna gra tworzyła muzyczną tkankę piosenek i nadawała im głębi. W pamięci nadal mam funkową gitarę Raphaela w „The Revolution Will Not Be Televised” Gila Scott-Herona.

Kolejny Półwysep - Zeitkratzer Weekend - już we wrześniu, polecamy gorąco.

[zdjęcia: Piotr Lewandowski]